7 januari 2024 Het eerste gesprek met het Expertisecentrum voor euthanasie

Afgelopen donderdag 4 januari had ik mijn eerste gesprek met het Expertisecentrum voor euthanasie. Ik dacht dat het alleen maar een eerste kennismaking zou zijn, maar dat liep totaal anders

Bij het gesprek was een verpleegkundige aanwezig en een arts die uiteindelijk de euthanasie bij mij zou uitvoeren in de toekomst. Ik sprak meteen mijn angst voor afwijzing uit, omdat de verwijsbrief nogal zakelijk was opgesteld zonder het benoemen van mijn trauma’s. Het ging eigenlijk vooral over alle behandelingen die ik in mijn leven heb gehad. De arts was eigenijk meteen heel duidelijk. Na het lezen van de brief en deze ook te hebben gedeeld met de psychiater daar, bestaat er op dit moment geen twijfel of ik euthanasie zal krijgen. Zoals het nu in de papieren staat, zal het hoogst waarschijnlijk binnen maximaal een jaar worden uitgevoerd. Wel moet ik nog gezien worden door twee SCEN-artsen en door een psychiater. Ik had verwacht dat dit alles zeker nog twee jaar zou gaan duren, maar mede door de hoeveelheid migraine is het niet alleen psychisch maar ook somatisch waardoor het sneller zal verlopen.

Ja, en wat dan? Heel raar maar ik kon een glimlach niet onderdrukken door een groot gevoel van opluchting. Maar direct kwam daar ook meteen schuldgevoel om de hoek kijken. Schuldgevoel naar Dochter, Zaagmans, Pim en Aaron en Mila. En natuurlijk het moeten gaan missen van mijn hondjes. Want zoals ik al in mijn vorige blog schreef is de dood niet de grootste wens, maar dat dit lijden stopt en ik zou kunnen leven. Maar na al die jaren weet ik dat het er niet meer in zit. Ik heb zoveel geprobeerd, zoveel gedaan, zoveel moeten vechten, zoveel pijn gehad.

Deze maand is al de tweede afspraak voor het schrijven van de biografie voor de psychiater. En de maand daarop alweer de afspraak met de arts erbij die ook de euthanasie zal uitvoeren in de toekomst. Dat het nog ongeveer een jaar zal duren heeft te maken met dat verschillende mensen mij moeten beoordelen zodat de arts uiteindelijk niks strafbaars doet. Hij heeft mij wel drie keer op mijn hart gedrukt dat ik niet bang hoef te zijn voor een afwijzing, omdat ik echt alle hulp heb gehad van heel goede expertisecentra voor traumabehandeling.

En nu? Ik zit nog steeds op mijn kamer in het ziekenhuis met heel veel tijd om mij schuldig te voelen maar ook opgelucht te zijn dat ik op een waardige manier mag gaan. Maar ergens voelt het ook oneerlijk. Na bijna een leven lang te moeten vechten om niet meer bang te zijn, te kunnen ontsnappen aan alle onveilige en gevaarlijke momenten en dat na alle hulp de trauma’s maar niet uitdoven. Dat alles zo intens aanwezig blijft en je leven beïnvloedt, dat de dood nog maar als enige optie voelt.

Share

12 gedachtes over “7 januari 2024 Het eerste gesprek met het Expertisecentrum voor euthanasie”

  1. Wendy
    Heb jou leren kennen toen onze dochters samen wilde spelen mijne 1 jaar jonger dan de jouwe
    Toen ik haar om 5 uur op kwam halen raakte wij in gesprek en ging ik om 8 uur naar huis !
    Wij waren allebei in rouw jij had je vriend verloren ik mijn moeder
    Wat hebben we gelachen samen en we waren vriendinnen
    De ring die ik van jou heb gekregen heb ik nog steeds om er staan onze letters in gegraveerd de P en de W❤️❤️
    En jij hebt er Hope op laten graveren
    Ik zal hem nooit afdoen zodat jij nooit vergeten zal worden
    Er zijn zoveel momenten die wij samen beleefd hebben
    Weet je nog? Naar Marco Borsato in Rotterdam magisch moment wij samen zingen als er nooit meer een morgen zou zijn en lekker nachtje in hotel
    Jij kwam ook op kraamvisite bij mijn jongste dochter die nu alweer bijna 18 wordt
    Ook ik heb chronisch trauma en al heel veel therapie gehad van een maatschappelijk werker poh en een jaar lang elke woensdag psycholoog
    pas nu na een hele lange tijd rust heb ik weer energie maar ben ook voorzichtig
    Wij schelen heel veel jaren in leeftijd
    Dat is nooit een probleem geweest
    ik ben een nachtje bij jou geweest om R te herdenken
    Ik ging toen om 6 uur sochtends naar huis en heb iets heel speciaals meegemaakt
    Ik moet hier nog blijven
    Schrik van jouw verhaal natuurlijk en zou het liefst kunnen toveren en jou beter maken
    Tuurlijk weet ik wat jij mij verteld heb nog heel goed alhoewel ik sommige dingen niet helemaal begrijp
    Jouw dochter speelde ook bij mij thuis en nu snap ik iets wat zij had en wat ik ook heb/ had
    Ik weet niet waar je ligt en als je wil kan ik naar je toe komen als ik dat kan regelen
    Ik ben zelf ook bezig met mezelf te redden en hulp te vragen want dat heb ik niet genoeg gedaan of niet aan de juiste mensen

    Wat hebben wij samen gelachen en vergeet nooit die keer dat jij de enige was die mij hielp
    Hoop dat ik jou kan helpen
    Kus
    Patty

    1. He lieve Patty,
      Wat fijn je hier te lezen. Alsof het nog gisteren was toen je voor het eerst bij mij aan de deur stond. Onze speciale band was er meteen. Ik ben het ook nooit vergeten. Alle bijzondere en mooie dingen die we samen hebben mogen beleven. Ik heb de ring ook nog steeds. Ik hoop ook echt dat je er hope uit haalt.Zo dapper dat je met jezelf aan het werk bent en dat je om hulp durft te vragen. Want dat laatste is heel moeilijk voor jou. Ik had er altijd willen blijven om je te helpen, maar ik kon niet meer, ik was op. Ik snap dat je nog heel veel dingen niet begrijpt.Ik heb heel veel nooit durven delen.
      Ik ben in het UMCU en je bent altijd welkom, maar snap ook heel goed dat het lastig voor je is om dat te regelen. Wie weet kunnen we alsnog elkaar op een andere manier dan zien. Komt goed, gaan we gewoon proberen.

      Dikke kus voor jou <3

  2. Lieve Wendy,
    Wat een opluchting moet het zijn, deze uitkomst van het gesprek. Geen afwijzing! En tegelijk ook direct het schuldgevoel.

    Wat is het ook oneerlijk, jij hebt nooit om je trauma’s gevraagd, maar jij bent degene die de voortdurende strijd moest leveren en nu deze keuze moet maken die onvermijdelijk lijkt. Sterkte, voor jou en Dochter en Zaagmans en degenen om jullie heen.

    1. Dankjewel voor je lieve woorden. Opluchting is er zeker. Maar schuldgevoel overheerst deze dagen wel heel erg. Gelukkig krijg ik er hier ook wel hulp bij en mijn omgeving ook.

      Veel liefs voor jou.

  3. Lieve Wendy,
    Al een paar jaar volg ik je. Met ontroering en ontzet over wat jou is aangedaan. Maar ook met plezier om de mooie foto’s en het licht dat er van af spat. Het is vreselijk om te lezen dat het leven voor jou niet licht is. Hopelijk vind jij de verlossing die je zo wenst. Dankjewel voor het delen van deze weg. Wat ben je moedig. Veel liefs

  4. Lieve lieve Wendy,
    Wat blijft het verdrietig om te lezen maar ook wat goed dat je euthanasieverklaring ‘goedgekeurd’ is. Blijven alleen de regeldingen over.
    Ik hoop voor jou dat je, doordat het nu ‘legaal’ is, je letterlijk en figuurlijk meer rust/lucht krijgt.
    Wat vind ik jou toch een dapper mens, lieve groet Meinke

  5. Lieve Wendy, we hebben elkaar jaren geleden leren kennen in Maarssen. Toen Celine nog een klein meisje was. Via fb heb ik de afgelopen jaren meegekregen hoe het met je ging. Wat ontzettend verdrietig dat het leven zo voor jou gelopen is. Dat je zoveel hebt moeten doorstaan. Straks vind je je rust. Ik had het je zo gegund dat dat in dit leven gelukt was. Wat een dappere beslissing heb jij genomen. Hopelijk kan je nog wat fijne momenten beleven met de mensen die voor jou belangrijk zijn en met je hondjes. Veel liefs, Amber

  6. Ik kan eigenlijk jou en diegene die je lief zijn heel veel sterkte wensen. Jammer dat de therapie je niet verder heeft kunnen helpen.
    heel veel succes met alles wat er nu nog op je pad komt.
    groetjes Maaike

  7. Lieve Wendy,

    Wat kan ik nog toevoegen, als ik andermans reacties lees dan val ik alleen maar in herhaling.
    Ik ben er stil van, maar begrijp ook de opluchting. Ik vind het erg dat de behandelingen voor je trauma’s en de migraine niet hebben geholpen. En ik voel me ook kwaad richting je ouders/verzorgers omdat zij de veroorzakers zijn van je klachten.

    Ik wens je het allerbeste. En veel liefs.

  8. Lieve Wendy,

    Ik ben blij voor je dat er een eind aan je pijn gaat komen.
    Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, al was het zijdelings en kort.
    Ik ben blij dat je van je allerliefsten nog steeds nog zoveel liefde ervaart.
    Ik ben blij dat zij je steunen.
    Ik ben verdrietig en boos over wat jou is aangedaan.
    Ik ben verdrietig en boos dat ik bij die ene ontmoeting zo’n vertekend beeld van ze had. (Namelijk dat het best aardige mensen zijn).
    Ik ben verdrietig en boos dat er werkelijk niemand is die je vooruit kan helpen.
    Ik ben verdrietig en boos dat ‘oude’ naasten je geen handreiking konden of wilden doen. (Of misschien wel deel uitmaakten van alles wat gebeurde)
    Maar:
    Ik begrijp je opluchting.
    Ik begrijp je schuldgevoel.
    Ik begrijp dat je in deze situatie hiervoor kiest.
    Je kiest eindelijk voor jezelf en dat is mooier dan wat ook ter wereld.
    Ik wens je veel liefde voor de tijd die je er nog bent.
    Ik wens je berusting en rust.
    Ik wens het allerbeste voor jou.

    Heel veel liefs,
    Esther

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *