2 januari 2024 Toch maar weer een update.

 

2023 was een bizar zwaar jaar voor mij. De beerput ging open en ik begon mij steeds meer te beseffen wat mij allemaal is overkomen. Daarmee kwamen er nog meer verstopte herinneringen naar boven.

Dit alleen thuis volhouden was niet te doen, maar er was ook nergens een passende opnameplek beschikbaar. De medicatie die ik gebruikte waren in mijn geval slaappillen die ik overdag innam, zodat ik mijzelf niks aan zou doen. Deze werden gedurende het jaar flink verhoogd. Zo hoog dat ik onder invloed een poging deed mijn leven te beëindigen.

Ik zou doorverwezen worden omdat mijn behandelaar dacht dat ik therapieresistent was. Maar opeens in het begin van de zomer werd mijn behandelaar ontslagen. Zomaar zonder uitleg of een mededeling vooraf. Geen afscheid mogen nemen, geen berichtjes uit mogen wisselen. Van de één op de andere dag was alles weg. Drie en half jaar therapie-opbouw zo de prullenbak in.

Niemand kon of wilde mij overnemen en daarmee was ik uitbehandeld op het gebied van trauma. Mijn euthanasie-aanvraag werd wel in orde gemaakt en ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis om mijn benzo-gebruik af te bouwen. De hoeveelheid pillen was aan het eind van het jaar zo hoog opgelopen omdat ik het niet meer kon dragen en ik er geen hulp meer bij kreeg. Voordat ik werd opgenomen waren er dagen dat ik 16 slaappillen per dag slikte en op sommige dagen aangevuld met andere benzo’s.
Afkicken moest want om de twee uur had ik ontwenningsverschijnselen en sloeg de paniek, onrust en depressie als een malle toe.

Op dit moment ben ik bijna twee weken aan het ontwennen en het is pittig. Heel pittig. De demping gaat er vanaf maar er is geen behandeling. Normaal zou je zoiets afbouwen als het beter met je gaat. Maar zonder demping komt alles tien keer zo hard aan en heb ik geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Voor de depressie gaan ze heel misschien kijken of ketamine een optie is of psilocybine. Maar of dat echt gaat gebeuren, daar krijgen we nog steeds geen duidelijkheid over. Aan de CPTSS gaan ze in het ziekenhuis niets meer doen.

Inmiddels sta ik een jaar op de wachtlijst bij het expertisecentrum voor euthanasie en heb ik 4 januari een gesprek met een arts en een verpleegkundige. De angst voor afwijzing voor euthanasie is groot. Want wat dan? Hoe ga ik de rit dan uitzitten? Hoe houd ik het dan vol?

De dood is niet de grootste wens, maar wel dat dit stopt. Dat mijn leven leefbaar zou zijn. Maar ik weet inmiddels niet meer hoe. Ik kan de rit op deze manier niet meer uitzitten. Ik lig gemiddeld 20 dagen per maand in bed met migraine en de andere dagen zit ik apathisch in een stoel voor mij uit te staren, omdat ik niet meer weet hoe ik om moet gaan met CPTSS.

Waarom deel ik dit alles als ik vorig jaar nog vertelde mij hier niet meer veilig te voelen? Omdat het mij niks meer uitmaakt wat anderen ervan vinden. Maar ook omdat ik het proces wil delen, in de hoop voor wat begrip. Niet eens zo zeer voor mijzelf, maar vooral voor al die mensen die hier ook mee worstelen en dit vaak in stilte.

Kiezen voor de dood is niet opgeven of laf. Na jaren van vechten, alles aanpakken en proberen en het niet meer te kunnen dragen, moet een waardig einde ook een optie kunnen zijn.

 

Share

36 gedachtes over “2 januari 2024 Toch maar weer een update.”

  1. Heel veel sterkte voor jou. Ik hoop zo dat het stopt. Dat je eindelijk rust hebt. Vind het echt heel erg voor je dat je met dit vreselijke gevoel moet rondlopen. ❤️

  2. Wat heftig voor jou/jullie en wat heftig om te lezen. Afschuwelijk dat in NL er geen afdoende hulp wordt aangeboden, heel veel kracht en liefde voor jou

  3. Lieve Wendy,
    Heel erg bedankt dat je weer een update hebt gegeven.
    Weet dat je in mijn gedachten bent gebleven, en vast niet alleen bij mij.
    Heel erg verdrietig wat je opschrijft.
    Leed, te groot om te dragen.
    Heel, heel veel liefs
    Lydia

  4. Lieve Wendy,
    Ik word hier stil van en eigenlijk ook geen idee wat ik kan zeggen. Ik hoopte door de enkele post op Insta afgelopen jaar dat het toch iets beter met je ging. Ik hoop dat het komende gesprek je brengt wat je zou willen.
    Hele dikke knuffel……

  5. Ach Lieve Wendy,
    Ik had toch zo gehoopt dat het inmiddels wat beter met je ging. Ik begrijp heel goed dat je geen uitweg meer ziet. Zo is het ook niet meer vol te houden. Ik weet niet goed wat ik er van moet zeggen. Vind het zo wrang dat kennelijk alleen euthanasie de optie is. Mijn gedachten zijn bij jou en je naasten. Liefs, Stefan

    1. Lieve Tijger, wat een verhaal nou weer, onbegrijpelijk, zo pijnlijk, zo uitzichtloos. Ik gun jou de wereld. Tis klaar, je hebt genoeg gestreden. Mooi mens als het zou kunnen zouden we allemaal een stuk ellende van je willen dragen om de pijn te verzachten, zodat je weer even zou kunnen voelen en beleven.
      Lief mens ik hou van jou. Ik denk aan jou. Liefs Monique

      1. Wat een grote lieverd ben je toch. Zo dankbaar dat je er nog steeds voor mij bent. Ik hou ook van jou en ik weet hoe hard je zelf aan het strijden bent ♥️

  6. Wat heftig dat er geen passende hulp en begeleiding/therapie voor je is en je nu uitbehandeld bent.
    Heel veel sterkte voor jou en de jouwen nu alleen het traject van euthanasie nog over blijft. 😓🙏

    1. Dankjewel voor je lieve woorden. Ergens hoop ik nog op die twee behandelingen die ze hier hebben maar nog steeds afhouden. Ik weet het niet maar op deze manier gaat het niet meer

  7. Wendy, wat verschrikkelijk. Ik weet ook geen woorden te vinden, maar weet ook dat ik net als anderen – zoals ik hierboven lees- nog regelmatig aan je denk en dacht, ook al waren de blogs gestopt. Het is zo waardevol wat je allemaal via je blog deelde. Ik wens je echt alle kracht en hoop dat er toch nog ergens een uitweg of iets komt wat maakt dat de dood niet de enige manier is om je lijden te laten stoppen. Maar als dat niet zo is, dan hoop ik dat er een waardig einde voor je komt aan deze lijdensweg die je al zo dapper en zo lang loopt. Veel liefs!

    1. Dankjewel voor je lieve woorden en je meeleven. En dat je hier nog steeds leest. Ik hoop dat de twee behandelingen die ze hier nog hebben mij aan willen bieden maar voorlopig lijkt het er niet op. Ik kijk erg uit naar het gesprek morgen. Misschien kunnen zij de twee behandelingen wel afdwingen?

  8. Wendy, wat erg wat je meemaakt.
    Ik lees niks over reguliere anti depressiva maar misschien zul je die al wel geprobeerd hebben. Misschien is ECT wat voor je?

    Heel veel sterkte de komende tijd.

    1. Hoi Jeroen,

      De meeste heb ik al gehad en voor vele ben ik allergie’s.
      ECT is nog een optie en Ketamine. Alleen haalt dat de CPTSS niet weg maar alleen het stukje depressie, waarvan de kans dan weer groot is dat het terugkomt omdat de CPTSS is uitbehandeld.

  9. Lieve lieve Wendy, woorden schieten te kort. Sterkte met het gesprek morgen, hopelijk brengt het je verder, op wat voor manier dan ook.

    Bijzonder om jouw persoonlijke touch te zien in die klinische ziekenhuiskamer. Je zoutlampje, een fijne mok… Daar straalt wel jouw kracht doorheen.

  10. Ik heb nog nooit een reactie achter gelaten, maar nu moet ik het doen. Ik vind het heel naar dat je in deze situatie bent gekomen en dat er geen passende behandeling is die jou iets van verlichting kan brengen. Ik hoop op een wonder.
    Veel sterkte en liefde voor jou en je gezin.

  11. Lieve Wendy,
    Ik las je plog gisteren bij de bushalte en wilde niet meteen reageren op je verhaal. Ik had, net als anderen, even geen woorden. De tranen schieten in mijn ogen als ik me probeer voor te stellen hoe jij je moet voelen: als ik mijn PTSS, mijn spanningshoofdpijn en de wanhoop die ik naast de constante pijn voelde toen ik blijkbaar galstenen had, dan ben ik er , denk ik, nog lang niet. Des te groter is daardoor mijn respect voor jou. Ik herinner me mijn nachtmerries acht jaar geleden en ze zijn niet in verhouding. De jouwe zijn zo veel heftiger en niet aan te ontkomen; dat het ziekenhuis aan jouw CPTSS niets meer gaat doen wekte tegelijkertijd gevoelens van verbazing, ongeloof, machteloosheid en boosheid op.

    Ik herken je gevoel van uit de situatie willen, ik nam ook ooit die stap. Die neem je niet zomaar.

    Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik je één van de dapperste mensen vind die ik ‘ken’. (Zo voelt het inmiddels, ik volg je al sinds je nog op FB met Matijn, 10e en anderen je Plog deelde.)
    Dankjewel dat je met ons allemaal je verhaal durfde delen. Ik hoop dat er voor jou een lichtpunt komt, in wat voor vorm dan ook.

    Liefs,
    Judith V.

    1. Hoi Judith, Bedankt voor je lieve woorden. Wat bijzonder dat je al zo lang meeleest.Pijn en verdriet zijn denk ik niet te vergelijken of te meten. Ik denk dat ze allemaal even erg zijn. Alleen voor de één is er een passende oplossing en voor de andere niet.
      Wat lief dat je mij dapper noemt. Zo voel ik mij totaal niet. Op dit moment overheerst er vooral veel schuldgevoel naar mijn omgeving dat ik ze in dit alles meesleep.

      Heel veel liefs voor jou.

      1. Lieve Wendy,
        Als je elke dag leeft met trauma’s, nachtmerries en andere ellende die onverwacht blijven opduiken en door therapie uit het verleden, die maar niet verdwijnen, hoe graag je dat ook wilt. Met daarbovenop je migraine: dan bewonder ik je doorzettingsvermogen. Niets zo moeilijk als je eigen angst te moeten bezweren. Daarom vind ik je dapper. Maar ook de keuze voor euthanasie is dat. Wat een stap om te nemen. Voor Dochter en Zaagmans kan ik me niet voorstellen wat ze denken of voelen. Ik weet ook dat een dierbare pijn zien lijden zwaar is, soms zou je wensen dat je de last van de ander kon overnemen.
        Ik kan me je opluchting voorstellen na het gesprek en ook het dubbele: jouw schuldgevoel.
        Ik hoop ook dat je je schuldgevoel over het meeslepen van je dierbaren kunt loslaten. Want wat jou is overkomen is nooit jouw schuld geweest.

        Het is raar en onwerkelijk om te schrijven, maar ik ben blij voor jou dat aan jouw lijden een eind mag komen. En dat je daar hulp bij mag krijgen. Dat het veilig mag en kan.
        Liefs,

        Judith

  12. Hoi Wendy,
    dank voor je update! Ik kan je alleen maar sterkte wensen, en hoop op de voor jou beste uitkomst (ik duim dat dat een behandeling is die aanslaat).
    Liefs en sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *