19 februari 2022 Ik was elf

Ik mocht nooit uit school een vriendinnetje meenemen. Ik wilde het zo graag. Gewoon samen spelen op mijn kamer. Buiten spelen. Of dat mijn vriendinnen vonden dat ik een toffe moeder had, die dan ook meedeed met ons.

Ik kwam uit school tussen de middag met een vriendinnetje. Zij wilde graag bij ons thuis eten. Ik durfde het niet te vragen, omdat ik het antwoord toch al wist. Geeft niks, zei mijn vriendin, dan loop ik wel weer naar huis. Vrij zenuwachtig kwam ik met mijn vriendin binnen. Mama mag ze een broodje mee eten? Mijn moeder kwam op mij af lopen en kneep met haar nagels mijn nek kapot tot bloedens toe. Ik gaf geen kik. Wat zou mijn vriendin anders denken?
Ze mocht blijven want ze was een bekende van de familie en als mijn moeder nee zou zeggen, kreeg ze last van gezichtsverlies. In dat uurtje thuis dat we aan tafel waren, voelde ik haar nagels branden in mijn nek en durfde geen beweging meer te maken. Toen ik terug kwam uit school, kreeg ik alsnog de volle laag en kon zonder eten naar boven vertrekken.

Jaren lang wilde ik niemand meer mee naar huis nemen omdat het veel te gevaarlijk was. Maar niemand wilde ook meer met mij mee naar huis. Die paar mensen die ooit binnen zijn geweest, voelden ook de kilheid en afwijzing naar hen. Ik had geen vriendinnen op school. En op een sport mocht ik al helemaal niet. Ik hoorde nergens bij. Ik was dat meisje dat ook nooit meespeelde op school, omdat ik in mijn hoofd alweer bezig was met een eventuele volgdende ramp thuis. Je wist nooit wat je aan kon treffen.

Maar ooit toen ik van school naar huis liep, liep er een jongen met mij mee naar huis. Ik had het soms wel gezellig op school met hem. Volgens mij had hij net zoals ik geen fijn leven thuis. Maar daar praat je niet over, want dat is verraad.

Mijn moeder stond opeens bij de poort. Stond ze mij op te wachten? Normaal lag ze altijd op de bank. Ik wilde haar laten zien dat er iemand met mij mee naar huis wilde lopen en dat we lol hadden. Mijn moeder kapte het gesprek snel af en trok mij mee de schuur in. Ik stond dicht tegen haar aan met de muur in mijn rug. Je neukt hem zeker. Je bent precies zoals je vader, een hoer ben je gewoon. Ze gaf mij nog een keer klappen en zei; donder op naar je kamer, ik hoef je niet meer te zien. Vuur en walging stonden in haar ogen.

Ik was blij dat ik naar boven mocht. Daar was ik het meest veilig als ik mij stil hield. Niemand kwam boven. Ze waren juist blij dat ze van mij af waren.

Neuken? Wat betekent dat? Het moest wel iets heel ergs zijn wat ik mijn moeder nu weer aan had gedaan.

Ik ging liggen in mijn bed. Mijn beer stevig geklemd in mijn armen. Ik was opgelucht. Het was nog licht buiten maar ik mocht gelukkig al naar bed. Daar fantaseerde ik uren over hoe het zou zijn als iemand mij kwam redden, of hoe het zou zijn om bij een moeder op schoot te mogen kruipen. Of dat ik bij iemand mocht wonen, die koekjes met mij ging bakken, mijn haren vlechten, of samen liedjes met mij zong. Ik probeerde zo lang mogelijk door te fantaseren en wakker te blijven. Zo bleef de ochtend nog lang weg, want ik was eigenlijk nu al bang voor wat morgen zou brengen

Ik was elf

 

Share

19 gedachtes over “19 februari 2022 Ik was elf”

  1. Ach Wendy, heb zó’n medelijden met je. Ik denk dat dit zo openlijk schrijven al veel doet met je verwerking en wat is dat ongelofelijk knap. Heb maar een fractie meegemaakt van wat jij hier deelt en ik zou dat nooit durven of kunnen delen. Probeer -als het kan- iets van je leven te maken, ik ken je niet maar weet zeker dat je ongelofelijk sterk bent. Liefs!

    1. Dankjewel. <3 Als je ooit de behoefte voelt dingen te willen delen, dan hoop ik dat je dar de ruimte voor gaat nemen. Dat maakt het minder van jou alleen

  2. Niet te bevatten hoe jij groot bent geworden. Met tranen in mijn ogen lees ik dit stukje. En ook je vorige stukjes. Het roept zoveel vragen op: heeft niemand dit in de gaten gehad? Waarom heeft niemand ingegrepen? Waarom ben je niet weg gelopen?
    Nu begrijp ik ook dat je wel eens schreef dat je zoveel angst had, niet durfde te slapen en al uren op zat. Het ontbreekt je werkelijk aan alle veiligheid.
    Ik vind het enorm dapper dat je dit durft te beschrijven. Zie hierin ook dat je op weg bent naar herstel! Hou vast aan wat je nu hebt: lieve mensen om je heen. Ga met hen de toekomt in! Ik gun je dat je je verleden achter je mag laten. Diep respect voor je!

    1. Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen maar mijn moeder was een vrouw die altijd de aandacht op zichzelf wist te krijgen en altijd heel zielig was. Ze was vooral heel zielig omdat ze mij had. Wie gelooft je als je ouders je al jaren zwart maken in heel je omgeving? Ik ben wel eens weggelopen. Maar werd ook weer terug gehaald. Er zijn ook wel rechters aan te pas gekomen. Maar in mijn tijd werden vooral de ouders gelooft. Ik hoop echt oprecht dat dit mijn weg naar herstel is. Wat herstel inhoudt weet ik niet zo goed. Ik probeer vol te houden. Van mij af te schrijven in de hoop het minder van mij alleen te maken en het beter te kunnen dragen. Maar soms lijkt het met de dag meer pijnlijker te worden je te beseffen dat je echt niet gewenst was/bent.

  3. Lieve Wendy,
    Wat dapper dat je bent begonnen met het delen van ervaringen uit je traumatische jeugd.
    Ik hoop met heel mijn hart dat je daarmee iets van je last kan loslaten.
    En ik hoop dat je iets van warmte voelt van je blog lezers. Dikke knuffel, Lydia

    1. Ik voel zeker jullie liefde en warmte. Soms ook heel verwarrend omdat ik bang ben hier medelijden mee te vragen. Dat is het laatste wat ik wil. Ik probeer het op deze manier wat meer uit mijn hoofd te krijgen. Natuurlijk kan dit ook in een schrijftje voor mij alleen. Maar het helpt te lezen dat anderen dit ook niet normaal vinden. En heel langzaam aan groeit bij mij dan het gevoel dat het niet mijn schuld was.

  4. Ik heb heel erg de behoefte om je plat te knuffelen. Jeetje wat ben jij sterk en wat was jouw jongere jij een sterk meisje en dapper.!!
    Knuffel!!

  5. Lieve Wendy,
    Volg je al heel lang en in het verleden ook wel eens gereageerd maar lang niet gekeken op je plog omdat ik zelf bezig was mijn eigen verleden te verwerken. Nu zag ik weer een mooie foto van je geweldige interieur voorbij komen op insta en dacht laat ik weer eens kijken en wat ‘bijlezen’. Mijn hart brak en heb je berichten met tranen in mijn ogen gelezen. Wat een leed, wat een verdriet. Vind het zo hartverscheurend om te lezen. Maar vind je ook zo moedig dat je dit deelt en dat je door blijft ‘vechten’. Je hebt geen idee hoe sterk en moedig ik je vind. Ik wou dat ik al je verdriet weg kon nemen. Ik bid voor je dat de pijn ooit wat minder mag worden en je er beter mee om mag kunnen gaan. Want je verdient een goed leven. WANT JE BENT HET WAARD! Ook al vind je dat zelf moeilijk om in te zien, je bent zo waardevol. Je bent mooi, krachtig, sterk, waardevol, geliefd. Ik wens je alle goeds toe. Alle liefde en goeds van de wereld ❤️
    Hele dikke knuffel

    1. Dankjewel voor je onwijs lieve en bemoedigende woorden <3
      Ik hoop dat je beter in je vel zit door het verwerken van je verleden.

      Ik doe mijn best het ergens ook een plek te geven. Ook een klein beetje hier.

      Dikke knuffel terug voor jou

  6. Lieve Wendy, ik hoop van harte dat je oprecht kunt voelen dat je geliefd bent en dat mensen van je houden, dat je een prachtig mens bent en dat je het nergens aan verdiend hebt dat je leven zo moest starten.

    Never give up <3

  7. Oh lieve vrouw wat ben jij dapper! Zo stoer dat je dit kan delen. Ik kan de juiste woorden niet vinden. Maar het liefste zou ik je knuffelen en met je koekjes bakken en je voor altijd met beer laten knuffelen en jouw haar vlechten en je ALLES geven wat je niet hebt gekregen. Je bent het zo ontzettend waard.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.