13 tot en met 15 februari 2022

Goedemorgen,

Na 884 dagen migraine en flink rammelende traumatherapie, is het weer tijd om twee dagen buiten te spelen.

Weer onderweg naar Luxemburg.

Met een bekertje soep.

Niet verkeerd bij dit uitzicht.

We hebben een klein probleempje. Het hotel waar we normaal logeren is gesloten en verder is er in Luxemburg sowieso niks te vinden. Heel vreemd. Wij boeken nooit iets van tevoren, omdat we nooit weten of ik migraine heb. Dus alles op het laatste moment. Alleen vandaag niet zo handig.

Dan maar in een heel warm en niet zo schoon hotel, vlak naast het vliegveld.

Tanden poetsen en naar bed.

Goedemorgen, het was niet echt de beste nacht. Men, wat was het warm vannacht. Mijn ogen zitten bijna dicht. Zaagmans doet nog een beetje werk en dan is het alweer tijd om te vertrekken.

Maar niet zonder koffie natuurlijk.

Melksnor.

Tijd om wat te halen voor de lunch.

En snel weer door, want we zijn hier natuurlijk om te wandelen.

En terwijl we een wandeling plannen, doet Meneer T een dutje in de auto.

Ken je de route uit je hoofd?

Het is een beetje een sombere dag vandaag.

Geeft niks, wandelen kan met elk weertype.

Het is wel mooi hier.

Ik spot zelfs sneeuwklokjes. Voor mij echt altijd een teken dat de echte winter wel voorbij is.

Een boom vol maretakken.

Je kunt elkaar met Kerst een kus geven onder de maretak, maar het is nog veel leuker op Valentijnsdag.

Ok. Bij dit beeld is iemand getroffen door bliksem en overleden. Dus even een reminder voor Zaagmans. Ik heb alle reden om bang te zijn voor onweer, want bliksem kan echt op je inslaan.

Snel weer verder wandelen.

Zaagmans zoekt een boek in het Luxemburgs.

Weer een ander hotel?

Dit keer een iets nieuwere, maar ook vandaag was er amper wat te vinden. Heel Luxemburg lijkt wel dicht en leeg.

Schattig uitzicht op de huizen vanuit de hotelkamer.

Meneer T zegt dat het tijd is om te slapen.

Dat slapen ging niet echt best. Om half drie lag ik nog wakker. Het was zo intens warm. Ik ben er helemaal pofferig van.

Snel weer naar buiten dus.

Zaagmans doet nog wat werk.

En dan is het alweer tijd om te wandelen.

Dit keer weer in Vianden.

Ook hier is het helemaal uitgestorven. Echt nog nooit meegemaakt hier.

Altijd even een kapel binnenlopen.

Maar heel ver komen we niet.

Ik ga op zoek naar een kerk waar we wel binnen kunnen zitten.

Vandaag op precies dit tijdstip komt een vriendin van mij te overlijden. Zij heeft zelf voor een einde gekozen door middel van euthanasie.

En ook al wist ik al maanden dat dit eraan kwam, verdraag ik dit maar moeilijk. We hebben het er zo vaak over gehad, maar ergens hoopte ik dat ze tijdens het proces van de levenseindekliniek toch een andere keuze zou maken. Ik loop al een week met een knoop in mijn maag, omdat het moeilijk is dit toe te laten en voor mijn gevoel toe te kijken. Ik weet dat er geen andere oplossing meer was. Ik vertelde haar vaak dat ik haar ergens ook dapper vind en dat ze recht heeft op een einde zonder pijn.

Dag lief taai koekje. Het spijt mij dat ik je leven niet lichter kon maken en het niet voor je op kon lossen. De zwarte dagen die er al jaren waren, ik hoop dat ze nu voorbij zijn. Ik weet dat je hoopt dat er na de dood niks is. Ik hoop stiekem van wel. Dat je op een plek bent waar je verschrikkelijke gedachten voorbij zijn. Dat er veel liefde en licht voor je is. Ik kan je nog lang niet missen. Kom je af en toe nog eens langs? Misschien als een mooie vlinder, of met een sterk gevoel dat je even aanwezig bent. Dag lief dapper mens!

Ik vind het ploggen voor vandaag wel even voldoende geweest. Het valt mij zwaarder dan ik hebben kan op dit moment.

Truste!

 

 

 

 

Share

2 gedachtes over “13 tot en met 15 februari 2022”

  1. Mooie blog met een triest einde. Ik ben bijna 68 met een aantal chronische ziektes, ik denk regelmatig aan een zelfgekozen einde. Heftig, voor iedereen. Ik blijf nog eventjes, er zijn zoveel mooie mensen om me heen, waaronder jij lieve Wendy. Zoveel indruk heb je gemaakt

    1. Wat onwijs naar om te lezen dat je te maken hebt met zoveel chronische ziektes! Ik snap heel goed dat je dan kiest voor een zelfgekozen einde. Ik stond afgelopen zomer ook op dat punt. Ik heb toen uiteindelijk besloten nog één soort therapie te volgen in de hoop dat het wat dragelijker gaat worden. Precies op dat moment koos mijn vriendin om wel naar de levenseinde kliniek te gaan.Nu ik weer voel wat dit met je omgeving doet, schrik ik er ook weer van. Aan de andere kant tot mijn 80e zo door gaan dag in dag uit, is voor mij ook niet meer leefbaar.

      Hoe hou jij je staande tussen alle dingen die je leven beperken of soms misschien wel onmogelijk maken? Heb je steun uit je omgeving? Kan je af en toe een beetje rusten bij de mensen om je heen?

      Ik vind het lief om te lezen dat ik indruk maak. Ik hoop dat mijn foto verhaaltjes een klein beetje afleiding geven op zware dagen. En anders staat mijn mailbox altijd open voor een praatje. Klop gerust aan!

      Veel liefs voor jou

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.