11 februari 2022 Alles moet kapot

Mijn moeder en stiefvader zorgde ervoor dat ik in één van de verschrikkelijkste internaten van Nederland werd geplaatst. Aan het einde van mijn plaatsing daar dacht ik wel dat ik het ergste had gehad. Maar het was helemaal niet de bedoeling dat ik naar huis kwam. Er kwam nog een schepje bovenop.

Ik werd daar afgeleverd met mijn koffer en een waslijst aan gebreken en streken. Bij het weggaan keken ze niet eens nog een keertje achterom. Ik was voor mijn gevoel aan de andere kant van Nederland neergezet en de aankomende maanden mocht ik met niemand contact hebben. De waslijst van gebreken en streken waren volgens mijn ouders; manipulatie, een dief, toekomstige prostitué, iemand die het huwelijk van mijn ouders kapot maakte en het leven van mijn broertjes en zusje onveilig maakte. Iemand die dag en nacht de sekslijn belde op kosten van mijn ouders. Nooit in die negen maanden heeft iemand mij in het internaat gevraagd wat mij was overkomen.
Je werd in het internaat dagelijks gedrild, klein gemaakt, uitgelachen, harder gemaakt. In de zomer moest je zelfs naar de Ardennen om in een paar dagen tijd 100 kilometer te lopen met een loodzware tas op je rug. Gewoon om harder te worden. Kleine militairtjes werden we. Met steeds minder verzet en met steeds minder het gevoel of jouw leven er wel toe deed. In het internaat kwamen ze er al snel achter dat ik niet was wie zij dachten dat ik was. Na negen maanden kreeg ik een nieuwe voogd en zij vond dat er een grote vergissing was gemaakt en ik weer terug naar huis moest. Van de ene onveilige situatie door naar de andere.

Elke vrijdag lazen we onze dagreportage terug. Ik zat in mijn laatste weken voor vertrek naar huis en zoals elke vrijdagmiddag las ik mijn rapportage. Er stond in dat ik mijn kleine zusje van bijna vier jaar oud seksueel had misbruikt. Misbruikt? Wat betekent dat? Wat voor iets ergs had ik gedaan? Ik vroeg aan de leiding of het klopte wat ik las. Ja, zeiden ze, het staat er echt. Vol verdriet, verwarring, onmacht en ook niet echt goed weten wat misbruik dan echt betekent, ging ik met de trein naar huis. 13 jaar was ik. Daar ging ik dan vanaf Zetten tot Maarssen met mijn hamsterkooi in de ene hand en mijn tas in de andere. Zou ze mij in elkaar slaan als ik thuis kom? Heb ik mijn zusje iets ergs aangedaan? Is ze er slecht aan toe? Ik had zoals gewoonlijk geen idee wat ik aan kon treffen. Toen ik binnenkwam was het ijzig koud. Mijn moeder maakte geen oogcontact met mij en liet mij duidelijk aanvoelen dat ik hier niet gewenst was. Ik was inmiddels een kei geworden in aanvoelen van wat er van mij werd verwacht. Schijnbaar was een opname in een internaat niet voldoende voor mijn ouders. Ik moest kapot, gekleineerd en verwoest worden. Ze wilden mij niet thuis.

Jaren later toen ik dertig was, was ik met mijn moeder een weekje op vakantie. Ik lag naast haar bij het zwembad en vroeg haar of ze nog steeds geloofde dat ik mijn zusje seksueel had misbruikt en waarom ze dan nooit hulp voor mijn zusje heeft gezocht of mij bij haar had weg gehouden.
Uh, oh nee, dat was ik allang weer vergeten joh. En toen bleef het heel lang stil. Ik zei, ik snap het niet, jij hebt iedereen om ons heen laten geloven dat ik haar seksueel misbruikt had en maakte van mij een monster in heel mijn omgeving. Ik vertelde haar dat door deze beschuldiging ik mijn zusje niet meer durfde te knuffelen en nooit meer echt dichtbij haar kon en durfde te zijn.
Tsja, zei mijn moeder, ik heb er gewoon nooit meer aan gedacht. Wel wist ik dat niet jij, maar je stiefvader iedere keer belde naar de sekslijn. Met de vraag of ze dit dan wel rechtgetrokken had naar mijn omgeving, bleef het weer ijzig stil.

Ik was dertig jaar en voor het eerst begon ik te door te krijgen dat mijn aanwezigheid in dit gezin misschien helemaal niet gewenst was. Ik was wel functioneel. Het zwarte schaap waar je alles op mag plakken, zodat je nooit, maar dan ook nooit, naar jezelf hoeft te kijken. En dat je heel zielig mag zijn omdat je zo’n verschrikkelijk monster als kind hebt.

Share

6 gedachtes over “11 februari 2022 Alles moet kapot”

  1. Ach lieve Wendy, wat zijn de inkijkjes in je jeugd verschrikkelijk verdrietig en hartverscheurend om te lezen.
    Wat ben je ongelooflijk veel tekort gekomen en ontzettend beschadigd.
    Zou zo graag iets voor je willen betekenen…
    Dikke knuffel,
    Lydia

  2. Wat vreselijk wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik lees het met tranen in mijn ogen. Wat ben je dapper dat je ons af een toe toelaat in wat je allemaal is aangedaan. Lieve Wendy, ik gun je alle geluk van de wereld en ik hoop dat de therapie je helpt bij het verwerken van alle ellende.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.