2 februari 2022 Op de stoel

Het was schijnbaar weer het weekend dat ik er heen moest. Doodsbang was ik voor hem. Bloednerveus en geïrriteerd werd hij van mij. Ik was de kopie van mijn moeder. Ik was een zenuwenlijer. Een ziekelijk bibberend kind.

Bang voor het moment dat we in de avond weer moesten eten en ik geen hap door mijn keel kreeg van angst. Want ik wist het nog zo goed van de vorige keer. Toen niet wetende dat het plastic stampers waren voor in je drankje om het fruit uit te drukken. Maar hij noemde het strottenstampers. Als ik niet door zou eten, zou hij het er daar wel mee door mijn keel stampen.

Vanaf het moment dat het weekend daar begon moest ik mijn beer inleveren. Mijn beer, mijn lieve beer. De enige die mij veiligheid gaf in mijn leven. Op zijn kop in de paraplubak moest hij. En daar hing hij dan op zijn kop met zijn voeten in de lucht. Naast de trap. Ik ging er vlakbij op een stoel zitten zodat ik er naar kon kijken. Wat er heel zo’n dag gebeurde weet ik niet meer. Maar ik was doodsbang. Zittend op een stoel. Dissociërend. Tot dat ik werd geroepen voor het eten. Het was al avond en ik had op de stoel geplast.

Share

14 gedachtes over “2 februari 2022 Op de stoel”

  1. Och meisje toch. Wat een moed om dit allemaal op te schrijven. Een hele dikke knuffel vanaf de andere kant van het land blaas ik jouw kant op.

  2. Wat verdrietig dat men jou zo’n onveilig gevoel heeft gegeven en dat ze daarmee zo’n grote stempel op jouw leven hebben gedrukt.

    Ik wens je alle goeds!

  3. Ik heb nooit goed geweten wat er allemaal in jouw leven was gebeurd maar dit is allemaal wel heftig hoor. En zeker omdat het na al die jaren nog zo’n groot stempel op jouw leven en dat van je gezin drukt. Ik wens je alle goeds.

  4. Oh lieve mens. Opgevoed door monsters. Wat onvoorstelbaar knap dat jij zo’n mooi mens bent geworden én een mooi mens hebt grootgebracht. Ik gun je zoveel liefde!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.