24 en 25 januari 2022

Goedemorgen,

Alweer een dag waarin het niet lukt om in beweging te komen. Al vanaf mijn traumasessie van mijn padje af. De dromen die nu loskomen, de herbelevingen die je om je oren vliegen. Het is zo intens. Er staat een put open en het ene na het andere trauma komt iets laten zien. Ik heb altijd wel geweten van de meeste trauma’s, maar er nooit echt iets bij gevoeld. Nu zijn we bij de fase aangekomen er ook echt bij te gaan voelen. En dat trek ik zo slecht. Zoveel mensen die er bij betrokken waren. Zoveel jaren, zoveel traumas.

Onder het plukje wol ligt mijn kleine ik. Deze maakte ik toen ik een jaar was opgenomen in de kliniek. Juist omdat we nu met trauma’s uit mijn vroege jeugd bezig zijn, is het goed om af en toe naar het beeldje te kijken en proberen te beseffen waar ik dit voor doe en wat ik moet proberen te helen. Maar ik word daar zo misselijk van. Ik kan niet naar haar kijken zonder walging te voelen. Ik kijk naar haar zoals mijn ouders naar mij keken. Ik moet leren kijken naar haar als iemand die te kort is gekomen en gekoesterd moet worden.

In beweging komen is op dit soort dagen echt het lastigst. Ik voel mij heel onveilig en om de onveiligheid een beetje onder controle te houden zit ik graag op een stoel en scan ik alles om mij heen. Alsof ik nog in het gevaar leef. Dus schop ik mijzelf maar weer eens onder mijn kont en ga ik wat broodjes bakken.

Probeer bewust het deeg te voelen en mij minder op de nare gedachten te focussen.

Beetje stofzuigen.

En de keuken schoonmaken.

Nu mag ik weer even gaan zitten van mijzelf. Goed moment om meteen iets te eten.

De broodjes zijn klaar.

Dus tijd om met Zaagmans een rondje te wandelen.

Wat een heerlijke zonnige dag.

Kijk! Daar staat Dochter een balletje te gooien met haar hond. Ik blijf het zo leuk vinden dat we nu bij elkaar om de hoek wonen en elkaar op deze manier dus ook tegen blijven komen.

Mooie witte reiger.

Nog een rondje door België.

En dan is het alweer tijd voor een wortelsoepje met een heerlijk vers broodje.

Goedemorgen. Ik kreeg gisteravond deze vorm bezorgd voor het maken van madeleines. Ik ga er vandaag meteen mee aan de slag.

Deeg mag nu twee uur rusten in de koelkast.

Kan ik mooi even gaan wandelen.

Grauw weer vandaag.

Ik loop een rondje door België heen en kom deze kerk dan altijd tegen.

Toch maar eens naar binnen. De binnenkant ziet er duidelijk een stuk mooier uit.

Terwijl ik de madeleines maak, houdt Dochter goed in de gaten of ik alles wel goed doe.

En ik heb het best goed gedaan, vind ik zelf.

Zaagmans komt op de geur af en wil als eerste proeven.

En hij vindt ze heerlijk. Ik trouwens ook. Volgende keer eens met citroen maken. Nog lekkerder denk ik.

Tijd om wat te poetsen.

Voor iemand die vanmorgen niet in beweging kon komen, vind ik dat ik voor nu wel even genoeg mijn best heb gedaan en even mag gaan zitten.

Tijd om een maaltijd te bouwen.

Paprikapasta uit de oven.

Zaagmans voegt de tegels in de haard nog even.

En ik vertrek langzaam aan naar boven. Ik vind onze deuren naar de kleedkamer zo mooi midden in de slaapkamer.

Helemaal als je ze dicht doet. Steekt zo mooi af bij het blauw.

Voor nu is het hoog tijd om te gaan slapen.

Truste!

 

 

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.