9 en 10 januari 2022

Goedemorgen,

Na tien dagen migraine, sta ik weer naast mijn bed.

Snel onze koffer inpakken voor een paar nachtjes Luxemburg. Je weet maar nooit wanneer de migraine weer terug is, dus we proberen zoveel mogelijk weg te gaan als er geen migraine is.

En we zijn vertrokken. Ik heb niet eens mijn bed opgemaakt en de kerstboom staat er ook nog steeds.

Kijk eens! We hebben zelfs een beetje sneeuw. Hoe gezellig.

Ons hotel voor de aankomende nachten. Afgelopen herfst waren we hier ook al eens en de mevrouw van het hotel was zo aardig dat we graag weer terugkomen.

Prima kamer.

Beddencheck.

En we gaan weer door.

Even de auto opladen.

En dan halen we onze lievelingsmaaltijd.

En we rijden de berg op om van ons favoriete uitzicht te genieten. Alleen heb je daar in de winter niet zoveel aan.

Geeft niks. Wij zijn blij. We zijn de deur uit en gaan lekker wandelen deze dagen. Maar eerst een dutje.

Goedemorgen. Het wil nog niet echt bij Zaagmans.

Bij mij ook niet echt, maar ik heb koffie en dan ben ik al snel een gelukkig mens.

Eerst maar eens goed ontbijten voordat we onze dag met wandelen starten.

Ontbijt zit erin, dus gaan!

Het is echt heel magisch mistig vandaag.

Zaagmans vertelt hoe we moeten lopen.

Maar eerst nog een foto maken.

Van dit.

En dan weer door het bos in.

In deze kerk houden ze niet niet zo van daglicht en ramen. Snap ik ook wel. Wie heeft nou zin om zijn ramen te zemen?

Hier houden ze wel van ramen. Jammer genoeg kunnen we niet dichterbij komen.

Het is lekker klimmen en klauteren vandaag.

Durf je erin?

Na een wandeling van negen kilometer is het tijd om weer de auto in te springen.

Wij moeten tenslotte ook wat brandstof voor onze volgende wandeling halen.

Heerlijke broodjes.

En dan ook nog met dit uitzicht.

Zaagmans kleurt best goed bij dit huis met zijn jas.

Ik hier ook wel toch?

Dit zijn geen leuke wandelpaden als je zelf al heel nodig moet plassen.

Ik plas bijna in mijn broek van al dat gespetter.

Mocht u zich afvragen waar Meneer T is? Die wacht keurig in de auto. Hij kan ons steeds minder goed bijhouden en dit soort wandelingen waarin veel geklommen wordt, trekt hij al helemaal niet. Maar wees gerust mensen, hij heeft een heerlijk zacht en warm kleedje.

Ik kom zelf amper omhoog.

Gewoon het ene been voor het andere zetten.

Uh, hier moeten we dus doorheen.

Als ik ergens niet van houd…

…zijn het wel kleine ruimtes. Ik ben hier dan ook aardig in paniek. Maar dat ziet u volgens mij zelf ook al op deze foto.

Het is hier echt heel smal.

Je kan er alleen maar zijwaarts doorheen. Ik word bijna gesplet tussen twee rotswanden.

En hier ben ik huilend naar buiten gerend. Ik kan echt niet tegen kleine ruimtes en al helemaal niet als ik geen begin of einde meer zie. Met spaghettibenen sta ik nu naast de rotsen. Dan maar over de rotsten heen klimmen.

En dan is er net een klein reetje weggerend door mijn harde huilen.

Van schrik liet het reetje iets uit zijn reetje vallen.

We moeten nu toch echt het bos uit zien te komen, want het wordt al aardig donker.

En gelukkig is daar dan weiland. Ik heb wel weer even genoeg avontuur gehad.

En zestien kilometer lopen is heel niet zo verkeerd als je zoveel in bed ligt als ik.

Tijd om de auto weer op te laden en alvast een wandeling voor morgen te zoeken.

Even lekker opwarmen in mijn stoel.

Ziet u? Meneer T is er heus bij en hij lijkt niet eens depressief.

Nog een paar snacks en dan is het alweer tijd om te slapen.

Truste!

 

 

 

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.