Dankjewel 2017

2017, een jaar waarin onze emotie’s echt alle kanten op gingen. U weet wel, eigenlijk zoals het vaak gaat in het leven. Als ik terugkijk op 2017 hebben we heel veel om dankbaar voor te zijn. Ook dingen die ik liever niet voorbij had zien komen, maar die ons toch weer dichter bij elkaar brachten, of uiteindelijk heel wijze lessen bleken te zijn. U keek het afgelopen jaar natuurlijk allang met ons mee. En wat was dat leuk voor ons. Alle reactie’s, alle lieve post, mooie woorden. We waren er echt heel blij mee. Zullen we dan nog één keer terug kijken op 2017?

In januari ging ik met Sweaterman natuurlijk weer op avontuur in Frankrijk. Wat kochten we dit jaar mooie schatten. Nog vaker met Sweaterman op avontuur gaan is iets wat ik mij had voorgenomen voor het afgelopen jaar en dat is gelukt! Lees verder Dankjewel 2017

Share

Nergens recht op…

Wat als je kind al jaren geen passend onderwijs krijgt aangeboden? Er geen passende hulpverlening lijkt te zijn voor haar handicap. Ik al jaren thuis bij haar ben om haar te begeleiden, te sussen, te hulpverlenen en te beschermen. Als je hiermee grote drama’s hebt kunnen voorkomen, maar hier ondertussen zelf aan onderdoor bent gegaan en overspannen bent geraakt. Lees verder Nergens recht op…

Share

14 oktober 2015

Vandaag is niet echt een dag om te ploggen…
Vandaag moeten wij ons melden bij de rechtbank voor de uitspraak betreffende Dochter.

Ik kan er natuurlijk niet helemaal open over zijn, maar wil er toch graag iets over zeggen.
Ik wil er graag iets over zeggen omdat ik wil vertellen dat het zin heeft om door te zetten.
Dat als je erin gelooft, je keihard door moet knokken.

Vanaf april dit jaar hebben we, doordat Dochter van huis is weggegaan, te maken gekregen met Jeugdzorg.
De niet vrijwillige kant van Jeugdzorg.
Niet omdat Dochter een lastige puber is. Niet omdat wij geen goede ouders zijn.
Jeugdzorg is erbij gekomen omdat Dochter iets extra’s nodig heeft.
Dat heeft ze al heel lang nodig. Want een meisje van deze leeftijd dat geen onderwijs meer mag volgen, maar er ook geen hulp voor in de plaats krijgt, dat klopt natuurlijk van geen kant.

Echter zijn er nogal wat verschuivingen in ons huidige zorgsysteem, daar hoef ik denk ik niets meer over uit te leggen.
Door deze verschuivingen en bezuinigingen zijn er behoorlijk wat instellingen verloren gegaan en is er heel veel passende dagbesteding gesloten.

Laat ik het proberen kort te houden.
Dochter krijgt door dit alles al een paar jaar niet wat ze nodig heeft.
Hoe hard we ook ons best doen, er lijkt niks passends meer te zijn.
Het enige dat we nog konden doen, was Dochter dichtbij ons houden.
Zo dichtbij dat het voelde als gevangenschap.
En dat was het ook. Haar leven stond compleet stil.
Maar als niemand je kan helpen met de veiligheid van je kind, dan moet je er zelf op gaan zitten.
Als je beste bedoelingen niet goed overkomen is dat heel verdrietig.
Ik heb heel goed begrepen dat Dochter weg wilde en uiteindelijk ook bij ons is weggegaan.

Als daarmee uiteindelijk Jeugdzorg bij je aan tafel komt te zitten lijkt er een soort van opluchting te zijn.
Natuurlijk kennen we de slechte verhalen. Maar we zijn redelijke mensen en hebben een duidelijke vraag. Nu moeten we wel hulp gaan krijgen toch?

Al heel snel kwam Jeugdzorg lijnrecht tegenover ons te staan.
Afspraken werden niet nagekomen, er was geen open communicatie meer en toen Dochter weer naar huis wilde, trok Jeugdzorg zijn handen er vanaf.
Prima zou je denken? Nee! Want we waren nog veel verder van huis en hadden harder dan ooit hulp nodig.
Mailtjes kwamen niet aan, afspraken gingen op het laatste moment niet meer door, intake’s bleven in een outbox hangen en er was al die maanden geen contact vanuit Jeugdzorg naar Dochter geweest.

In ons klachtengesprek van gisteren werden we als criminelen ontvangen.
Alarmknop op tafel en de uitslag van het gesprek was allang bepaald. Jeugdzorg had zijn best gedaan en wij waren maar wat ondankbaar.

Ik had er vandaag een hard hoofd in want vanmorgen hoorden wij via via dat er een mail rond was gegaan waarin er ernstige twijfel was over de veiligheid van deze situatie.

Waarom leg ik dit uit?
Omdat ik inmiddels weet dat ik niet de enige ben die strijdt tegen dit probleem.
Omdat uit het onderzoek van de Raad er ook al gezegd is dat deze zaak niet thuishoort bij Jeugdzorg.
Sinds alle veranderingen en bezuinigingen in de zorg lopen hier steeds meer ouders tegen aan.
In onze situatie weet je al jaren dat er een fase aan gaat komen waarin je extra hulp moet krijgen.
Je weet nooit precies op welke leeftijd dat is, maar je weet wel dat deze vraag gaat komen.
Ik wil niemand in een hokje stoppen, maar wij zijn geen zaak voor Jeugdzorg waarin het gaat over vechtscheidingen, kindermishandeling, drugsgebruik, onveiligheid of criminaliteit.
Toch worden we zo behandeld. En dan vertel ik u maar een klein deel.
Zoveel mensen om ons heen hebben ons geadviseerd er een advocaat bij te nemen.
Ik wilde dat niet, ik vind het vertragend werken voor Dochter en daarnaast geloof ik in de waarheid en in mensen buiten Jeugdzorg.

Ik kan u vertellen dat de rechter een heel positief besluit heeft genomen.
Zijn soepjurk uittrok voor Dochter en als mens naast haar is gaan zitten.
Hij vond het een bijzondere zaak.
Heeft Jeugdzorg op de vingers getikt en ons in het gelijk gesteld.

Fijn denkt u nu waarschijnlijk, maar hoe zit dat dan met de juiste hulp voor Dochter?
Die gaat ze alsnog krijgen en Jeugdzorg mag daarvoor gaan zorgen.
Is dit niet binnen een bepaalde termijn gedaan, dan hebben zij heel wat uit te leggen.

Lieve mensen, die zo ontzettend met ons mee hebben geleefd, lieve mensen, die in bijna dezelfde situatie zitten, het heeft zin om door te zetten. Krachtig te blijven, geloven, jezelf weer op te pakken en gezond door te knokken.

Wij gaan langzaam weer de goede kant op, weer bouwen aan de toekomst.
En met heel veel vertrouwen, want hoe ellendig het ook was, we deden het samen en het is gelukt!
En dat geeft vertrouwen voor de toekomst, want wat er nog komt, we kunnen het aan!

En dan nu lekker slapen!

Truste!
Klik hier om te zien wat ik precies één jaar geleden deed.

Share

8 juni 2015 Plog pauze

Ik dacht er nog wel even omheen te kunnen ploggen.
Ik dacht dat het nog wel goed zou komen, dat het over zou waaien.
Dat Dochter op korte termijn nog wel eens in haar eigen bed zou slapen.

Ik nam vandaag een beslissing waarvan ik nooit had gedacht dat ik deze zou kunnen nemen.
Ik weet niet in welke volgorde ik het moet doen, hard huilen, of braken.
De gene die ik het liefste heb, waar mijn wereld om draait, vind het een grote opluchting.
Voor mij voelt het als falen, als in de steek laten.
Iets wat een moeder nooit mag doen.

Vanaf vandaag laat ik het liefste wat ik heb los, omdat ik haar zo graag dichtbij heb.
Omdat ik hoop dat het hiermee ooit nog goed kan komen.
Omdat ik niet vanaf de zijlijn toe kan kijken en wachten op een ramp.

Ik kan hier niet meer omheen ploggen.
Kan dit niet verstoppen.
Wat een pijn, wat een onmacht, wat een verdriet.

Er lezen hier zoveel lieve mensen mee, dat ik niet zomaar wil verdwijnen.
Ik kom ook zeker weer terug, juist het ploggen maakt dat je op zoek blijft naar de mooie dingen in het leven.
Het is nu alleen tijd om even stil te staan bij mijn verdriet.

Ooit kwam ik deze tekst tegen,
Vanuit de wetenschap dat alles verandert, kun je leren dat er na slechte tijden ook weer goede volgen.
Daar hou ik mij aan vast.

Ik stop even met ploggen, maar ga wel proberen om elke dag een soort van kleine fotocollage te maken, proberen de mooie momenten te blijven zoeken.
Even zonder tekst.
Gewoon voor mijzelf en als u wilt, mag u hier in mee blijven kijken.

Als ik mijn glimlach weer kan voelen, dan kom ik weer ploggen.
Beloofd!

Klik hier om te zien wat ik precies één jaar geleden deed.

Share

Waarom?

Waarom dit op mijn plog?

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen Jeugdzorghater ben. Ik ben sowieso geen hater. Als wij eens ophouden met alles weg te bezuinigen in Nederland, dan had Jeugdzorg helemaal niet bij ons thuis hoeven zitten. Ik ga er nog steeds vanuit dat elke instantie waar wij mee te maken hebben of krijgen, net zoals wij het beste wil voor Dochter. Waar ons verhaal eigenlijk over gaat, is dat wij naar onze mening hierin terecht zijn gekomen door de grote bezuinigingen in de zorg.

Wij weten al meer dan tien jaar dat onze dochter zorgintensief is. Als je dat dus weet en je weet ook dat dit niet iets is wat over kan gaan, ga je kijken naar wat wel kan. Onze dochter kan ongelofelijk veel. Ze heeft alleen speciale hulp nodig om haar talenten te kunnen ontwikkelen. Iedere ouder draagt deze verantwoordelijkheid, wij dus ook. Wij moeten alleen het plan iets anders maken. Wij hebben daar hulp bij nodig. Die hulp hebben wij niet gekregen, waardoor wij Dochter gevangen moesten houden in ons eigen huis. Niet normaal voor een meisje van zestien. Dat zij hier is weggelopen zal ik haar nooit kwalijk nemen. Dit laat juist alleen maar zien dat ze is opgegroeid op een gezonde manier. Ze gelooft in zichzelf, heeft een eigen mening en wil iets van haar leven maken. Natuurlijk heeft ze nu een hekel aan ons. Het is allemaal niet zo vreemd.

Wij hadden dagbesteding voor haar geregeld tot haar 65ste. Woonplek was nog steeds heel erg moeilijk, zeker omdat Dochter niet wilde wachten tot haar achttiende. We zochten iets om te overbruggen maar dat bleek helaas niet te bestaan of was opgeheven vanwege alle bezuinigingen.

Waarom dit verhaal op mijn plog? Waarom zo open? Omdat ons verhaal niet het enige verhaal is. Ik lees dagelijks op forums over ouders die tegen deze wet aan zijn gelopen. De wet die zegt dat beide ouders toestemming moeten geven voor behandeling. Zo niet, dan geen behandeling, of jeugdzorg erbij met in het ergste geval een OTS. Jeugdzorg kan daar volgens mij niet zoveel aan doen. Ik denk dat Jeugdzorg liever zijn tijd besteedt aan ouders en kinderen die in gevaar zijn, of heel hard ondersteuning nodig hebben in de opvoeding. Nu zit Jeugdzorg vaak bij ouders die al jaren weten wat ze voor hun kind willen maar vastlopen door bezuinigingen. Wij hebben geen vraag over de opvoeding van onze dochter, wij vragen ons niet af wat we nu het beste kunnen doen. Wij zijn ouders met een plan. Misschien moet er wel een compleet nieuwe afdeling komen voor ouders die vastlopen met hun plan. Dan kan Jeugdzorg zich weer richten op ouders en kinderen die hulp nodig hebben bij de opvoeding.

Ik kan onze situatie niet meer veranderen. Ik zou willen dat ik de dingen anders had gedaan in het verleden. Helaas is het niet zo gelopen. Ik wil de boel ook niet gaan vertragen voor Dochter door met een leger advocaten aan te komen. Ik wil dat mijn kind krijgt wat ze nodig heeft, zonder eerst een crisisgeval te zijn. Helaas kan ik alleen maar toekijken op dit moment. De afgelopen jaren heb ik mij heel vaak zorgen gemaakt over de toekomst van mijn dochter, deze klap heb ik nooit aan zien komen.

Wij als ouders van zorgintensieve kinderen zorgen al jaren alleen voor onze kinderen. Veel van ons hebben bijna alles opgegeven om onze kinderen de juiste zorg en aandacht te geven. Het mag dan ook niet zo zijn dat wij na al die jaren vechten zo moeten toekijken, hopen op de juiste voogd, hopen op de juiste keuze van die voogd. Wij zijn heel goed in staat om een plan te maken voor onze kinderen. We hebben er alleen de overheid bij nodig om dit ook te kunnen realiseren.

Ik zou graag het gesprek aan willen gaan met mensen die deze regels hebben bedacht. Ik zou willen dat ik ze kon veranderen. Ik ben niet iemand die voorop loopt met dit soort dingen, maar misschien zijn er wel meer ouders die op dit moment met het idee lopen hier iets aan te willen doen. Misschien kunnen we samen wel zorgen voor de verandering. In gesprek gaan en kijken of we onze krachten kunnen bundelen om er in ieder geval voor te zorgen dat dit andere ouders niet gaat overkomen.

Mail mij gerust, wendyamelie@yahoo.com

Verder zal dit het laatste zijn wat ik deel over Dochter en onze zorgen over Dochter.
Er zijn zoveel mensen die meelezen, het is moeilijk om aan iedereen duidelijk te maken hoe wij hierin staan. De reden dat ik dit heb gedeeld is omdat wij hopen hierin iets te kunnen veranderen, voor Dochter en misschien voor andere dochters en zonen.

Share