Wanneer was jij een echte moeder?

Al die smoesjes die je gebruikt naar anderen. Dat je een moeder bent die fouten heeft gemaakt, maar het altijd beter heeft willen doen voor haar kinderen. Is dat zo? Wat heb je dan precies gedaan?

Al die keren dat je toekeek hoe ik in elkaar werd geslagen. Of al die keren dat jij mij volledig in elkaar sloeg. Heb je dat ooit aan iemand verteld? Heb je er ooit hulp voor gezocht? Heb je ooit hardop gezegd dat je er een puinhoop van hebt gemaakt? Dat je je agressie niet onder controle had en het keer op keer, jaar in jaar uit op je dochter uitleefde? Vind je echt dat je een moeder bent?

Kan jij jezelf vandaag in de spiegel aankijken en hardop zeggen dat ik dit verzin en dat dit zich alleen in mijn hoofd heeft afgespeeld? Wanneer was jij moeder? Waarom besloot je nooit dat het genoeg was geweest? Al die keren dat je mij in elkaar sloeg, of volledig kapot maakte door slecht over mij te praten naar anderen toe. Wat heb jij gedaan in al die jaren om het te stoppen? In plaats daarvan maakte je het nog erger met de man met wie je samen bent. Toen geweld jullie niet meer genoeg opbracht gingen jullie verder door de meest walgelijke leugens over mij te vertellen, zodat de rest van de wereld mij wel net zo moesten haten als jullie deden.

Wees eens eerlijk, wanneer gedroeg jij je als een moeder? Ben je echt vergeten hoe je regelmatig het licht uit mijn ogen sloeg? Ben je echt vergeten hoe je de Libelle zat te lezen op de bank en ik aan de linker kant van je lag en je man zei dat ik het vast heel lekker vond om zo geslagen te worden, omdat ik er niet meer op reageerde? Voelde jij je toen mijn moeder? Voelde jij toen dat dit over een grens ging? We waren er allebei bij, maar jij lijkt er niets meer van te weten en ik word er elke dag weer bang wakker van. Zo bang als dat kleine meisje van toen. Dat iedere ochtend weer hoopte dat iemand haar zou komen redden, zodat ze de dag niet vol in angst alleen hoefde te beginnen. Een klein meisje dat zo hoopte dat haar moeder van haar zou gaan houden.

Wees eens eerlijk, kom jij echt nog weg met je plaatjes op Facebook over hoeveel je van je kinderen houdt en wel eens een foutje hebt gemaakt maar altijd het beste hebt gewild? Of geldt dit alleen voor je vier andere kinderen?
Moeder?

Share

14 gedachtes over “Wanneer was jij een echte moeder?”

  1. Wat heb ik met jou te doen. Wat een naar leven heb jij gehad! Heel moedig weer om dit op te schrijven. Je doet het prima. Ik hoop dat je ooit met hulp weer minder bang bent. Een virtuele knuffel van een moeder die jou top vindt.

    1. Wat lief van je. Dankjewel. Ik hoop ook dat als het hele Coronagebeuren achter de rug is, ik snel weer mijn hulpverlening op kan pakken.

  2. Jee, wat ontzettend erg dat dit jou overkomen is. Een moeder die dit doet, heeft geen enkel recht om zich moeder te noemen.
    Ik wens je alle goeds toe, fijn om weer wat van je te lezen. 😘

  3. Wat een verdriet, zoveel angst en pijn. Maar wat dapper dat je dit benoemt!,
    Het zijn kleine stapjes, maar wel weer een vooruit 😘

  4. Wat vind ik je toch een dappere lieverd. Je bent zo open over je kwellingen. Je hebt me echt geraakt en weet je, jij komt er echt wel X

  5. He Toch zit ik met open ogen te naar je stukje te kijken.
    ook ik heb wel eens dingen in mijn jeugd mee gemaakt. En werd er ouderwets met een paraplu op mijn geslagen. Lees Paraplu vervormd naar mijn hoofd. Alleen ik heb geen antwoorden hoe er mee om te gaan. Wel dat je heel veel liefde heb gemist.

    Dikke HUG

    Hou je haaks

    1. He Jan,

      Wat onwijs naar voor je!
      Dat moet ook zeker niet makkelijk voor je zijn geweest. Dankjewel dat je dit met mij wil delen. En dankjewel voor je lieve bericht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *