18 september 2014

Goedemorgen.

Ik heb geen zin vandaag.
Weer het zelfde gedoe.
Inpakken, opruimen, thuis zijn, wachten, bellen, opruimen, binnen blijven, inpakken, eten koken, wassen draaien.

Nog maar een kopje dan.
Niet dat het ook iets gaat veranderen aan hoe mijn dag eruit ziet, maar lekker is het wel.

Wij vinden dat de korte broek vandaag best nog een keer mag.

Ook al heeft ze het hoestvirus.

Zaagmans komt lunchen met zijn nieuwe telefoon.

Oehhhh, die nieuwigheid!

We hebben een discussie over de kanarie van Dochter.
Over hoe je hem moet verzorgen en over hoeveel licht hij eigenlijk nodig heeft.
Waar komt de kanarie eigenlijk vandaan, vraagt Zaagmans.
Ja duhuh!
Canarische Eilanden natuurlijk.
Vond ie gek.

Vond ik heel grappig!

Dochter en ik kleuren wat, lezen wat.

En als Dochter dan ook is opgehaald ga ik mijzelf weer eens opladen voor een rondje bellen, mailen en schrijven.
Dat werkt natuurlijk het beste met chips.

Ik snap dit soort dingen niet.
Adreswijzigingen via de post.
Komt de postduif het straks ook nog halen?
Ik print zelfs het formulier vanaf de website.

Van sommige bedrijven en instanties mag het gelukkig wel telefonisch.
Wel eerst 24 minuten in de wacht en daarna meedoen aan een enquête.
Alle tijd…

Na zo’n middag voel ik mij net zoals deze stronken.
Ik probeer er toch iets van te maken.

Iets loffigs dus.

Helaas, vanavond geen leuke dingen doen op mijn enige vrije avond in de week.
(Dochter is dan tot half tien bij haar dagbesteding)
Maar dozen inpakken.
Ik begin aan doos 51.

Af en toe wat stofzuigen tussendoor, anders pak je alle viezigheid, lees halve manege, in.

Heb mijn best gedaan.

Ach!
Kijk nou eens wat Dochter voor mij heeft gekocht.

Wat lief!
Ik voel mij helemaal speciaal <3

Dat zal lekker slapen!
Truste!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *